Communitygevoel en zo
Kaartjes en attenties
Verschillende mensen hebben al de moeite genomen een kaartje of een kleine attentie (een knuffel, een cd, ...) op te sturen. Het zou jullie verbazen hoeveel zo'n klein gebaar kan betekenen, des te meer van mensen waar ik eigenlijk nooit echt mee te maken heb gehad. Ter illustratie: de koeienknuffel van DPC. Hoewel ik nooit echt actief betrokken geweest ben - behalve een kleine periode folding - bij DPC, neemt een grote groep T.net-gebruikers toch samen het initiatief om een medetweaker een hart onder de riem te steken. Dat doet plezier. Bedankt!

Bezoek van collega's
Terwijl Leuven - 150km rijden - niet ideaal was voor het bezoek van familie en vrienden (het was in ieder geval een veelgebruikt excuus om te verklaren waarom men niet kwam...) is Ieper daarvoor natuurlijk geen probleem meer. Wie mij wel wisten te verrassen zijn de Tweakers.net-collega's. Hoewel het voor hen om en bij de 270km rijden is, mocht ik hen hier reeds vier keer ontvangen voor een bezoekje. Hoewel we elkaar vooral 'online' kennen, doet ook dat ontzettend veel deugd. Bedankt! Je merkt duidelijk wie je blijkbaar ècht genegen is...
"Je bent zo sterk!"
Het zal cliché-klinken, maar ik ben helemaal niet zo sterk. Ik put wel heel veel uit alle steunbetuigingen hier. Die motiveren me om verder te bloggen en dat bloggen motiveert me weer om door te gaan. Ik heb ook wel eens moeilijke momenten, maar met bij de pakken neerzitten bereik je ook niets. Daar word je alleen maar nog neerslachtiger van en dat wreekt zich ook op je fysieke toestand, dus we proberen positief te blijven waar mogelijk.
"Vind je't niet moeilijk?"
Natuurlijk is de keuze voor palliatieve zorgen heel confronterend. Ook was ik natuurlijk liever naar huis gegaan. Het belangrijkste is voor mij echter dat ik zo normaal mogelijk nog kan genieten van zoveel mogelijk mooie momenten. Ik weet inmiddels uit ervaring dat ik thuis tè veel inspanning moet leveren, waardoor ik daar veel kortademiger wordt en de levenskwaliteit niet is zoals ik die minimaal wil. Helaas is dat voor mij dus eigenlijk geen optie.
In een normale verpleegafdeling is dan weer dat "normaal doen" niet zo aanwezig en is het 'huiselijke aspect' niet realiseerbaar. Hier mag m'n hond gewoon mee op bezoek komen, kan er makkelijk iemand blijven slapen, heeft men veel meer tijd voor een praatje, ... Ik vind het inmiddels prima zo. En als ik me binnenkort een keertje heel goed voel, dan mag ik er eens een dagje of en namiddagje tussenuit. We'll see...
Stamceltherapie en colloidaal zilver
Ongetwijfeld allemaal goedbedoelde adviezen, soms zelfs vanuit persoonlijke goede ervaringen. Ergens moet je echter wel de realiteit onder ogen zien. Met stamcellen is men er nog niet in geslaagd volledige organen (zoals longen) te vervangen en hoewel de technologie veelbelovend lijkt, staat ze nog tè zeer in kinderschoenen om verantwoord - of wat ik verantwoord vind - toe te passen.
Ik wil de tijd die ik nog heb in waardigheid doorbrengen en genieten van elk moment. Niet door proefkonijn te spelen en me zo aan onrealistische strohalmen vast te grijpen. Hoe moeilijk het ook is, we moeten soms toegeven dat de medische wetenschap nog steeds haar beperkingen heeft waar we tegenaan lopen.
Nog vragen?
Stel ze gerust!
|
|
In de zetel en naar de keuken |
|
|
Een cadeau... |
Reacties
en leuk dat je iedereen een bedankt voor de steun natuurlijk
Veel succes nog!
Waarom deed ik het niet? Omdat ik niet wil "storen". Dit is iets heel persoonlijks en ik ken(de) je verder niet. Ik weet wel dat wat ik schreef ik altijd meende.
Ik kan alleen maar zeggen dat ik ontzettend veel respect voor je heb en dat ik hoop dat je een geweldige (voor zo ver mogelijk) tijd te gemoed gaat.
Verder moet ik zeggen dat het lezen van je blog ook op mij persoonlijk invloed had/heeft. Ik besef daardoor nog meer dat ik moet genieten van alle momenten die ik heb en dat mijn problemen eigenlijk niet zo veel voorstellen, immers palliatieve zorgen is gewoon een heel ander niveau dan waar mijn persoonlijke problemen zich afspelen...
Dit stukje wilde ik al een tijdje schrijven maar ik wilde niet "storen" of aandacht zoekerig overkomen. Ik denk dat het bij deze post wel gepast is omdat ik denk dat je ook een positieve indruk maakt op veel van je lezers.
Ik wens je ontzettend veel sterkte en ik zou willen dat er meer mensen in deze wereld waren die zo waren als jij.
Gelukkig wordt hier bewezen dat dat niet zo is, gezien al die fijne steunbetuigingen.
Lees je blog met veel interesse en heb bewondering voor je positieve instelling.
Weet niet zeker of ik dat zou kunnen!
We blijven je steunen met z'n allen!
RoBBer zegt het heel mooi zo, ik kan me daar heel goed in verplaatsen.
Het lijkt me ook dat de Palliatieve zorgen een goede keuze is, en als je je daar goed voelt, blijkt dat nog beter uit te komen dan ik had verwacht.
Ik vind jou toch wel sterk hoor, dat je dit alles opschrijft, maar omdat je jezelf niet zo sterk vindt, wil ik je nog wat meer sterkte toewensen. Blijf alsjeblief bloggen, het is de enige manier voor mij om te weten hoe het met je gaat. Ik ben een trouwe lezer!
DIKKE KUS en een GROTE KNUFFEL!
Greet
het is voor ons (ik en zomertje) een kleine moeite om iets leuks voor je te doen. Ik hoop dat je de cd's leuk vind, want ik weet dat je graag naar jazz luistert.
Moeilijker is het om een passende reactie te geven hier op de blog. Ik leef heel erg met je mee de komende tijd en ik hoop echt dat je nog plezier kunt halen uit de kleine dingen die je toekomen.
Ow ja, die auto voor je moeder, echt, klasse!
Net als bij RoBBeR helpt jouw blog om mij in te laten zien dat mijn problemen eigenlijk maar probleempjes zijn. Toen ik dat besefte moest ik aan een stukje van mijn favoriete schrijver denken en heb het meteen even opgezocht:
(Terry Pratchett)In the Ramtop village [...] they believe that no-one is finally dead until the ripples they cause in the world die away - until the clock he wounds up winds down, until the wine she made has finished its ferment, until the crop they planted is harvested. The span of someone's life, they say, is only the core of their actual existence.
Door de manier waarop je durft te bloggen maak je zoveel indruk op zoveel mensen dat je in de manier van dat stukje nog heel lang voort zult leven. Houd dat in gedachten, wees er trots op en geniet van alles wat je nog mag beleven. Maar dat laatste hoef ik je eigenlijk niet meer te vertellen :-)
Rienco
Mooi gezegt.Stamceltherapie en colloidaal zilver
Ongetwijfeld allemaal goedbedoelde adviezen, soms zelfs vanuit persoonlijke goede ervaringen. Ergens moet je echter wel de realiteit onder ogen zien. Met stamcellen is men er nog niet in geslaagd volledige organen (zoals longen) te vervangen en hoewel de technologie veelbelovend lijkt, staat ze nog tè zeer in kinderschoenen om verantwoord - of wat ik verantwoord vind - toe te passen.
Ik wil de tijd die ik nog heb in waardigheid doorbrengen en genieten van elk moment. Niet door proefkonijn te spelen en me zo aan onrealistische strohalmen vast te grijpen. Hoe moeilijk het ook is, we moeten soms toegeven dat de medische wetenschap nog steeds haar beperkingen heeft waar we tegenaan lopen.
Toen ik deze post vanaf het begin zag wis ik eingelijk niet meer te zeggen dan veel sterkte.
Dat heb ik eingelijk nu nog steeds
Dus hierbij Veel Sterkte en nog vele goede dagen toegewenst.
Via Kobe, met wie ik enkele genen deel, kwam ik op je blog piepen. Zoals je ziet ben je aan het uitgroeien tot een voorbeeld - of je nu wil of niet :-)
Als je de tijd hebt en de goesting om te lezen, dan is Terry Pratchett wel een goeie keus. Ook voor mij een favoriet, net als voor Rienco. Hoewel je het niet zou vermoeden als je Rienco's fragment leest, zijn Pratchetts boeken hilarisch. Maar dan op zo'n manier dat alle hete hangijzers en "serieuzigheden" van het menselijk bestaan een heerlijk lichte toets meekrijgen. Ik heb er al veel door leren relativeren. De draaglijke lichtheid van het bestaan dus :-)
Ik kan niet veel méér zeggen dan dat ook ik mijn petje af doe. Je hebt het geluk van het geven al ontdekt, je kent de waarde van het moment, je bent sterk (jawel hoor - iedereen die het is zegt dat ie het niet is, dus dat is het bewijs, hehe), en je bent overal sporen aan het achterlaten.
Mensen zeggen soms dat lijden en dood zinloos zijn. Ik denk dat dat pas zo is als je er zelf geen zin kunt of wilt aan geven. Daarom probeer ik aan elke uitzichtloze, pijnlijke en harde situatie zin te geven, al is het slechts voor mezelf. Jij bent bezig met zin te geven aan jouw lijden, en door al je schrijfsels zullen anderen er ook zin aan geven. Zoals ik zei: je bent een voorbeeld.
Chapeau, Yoeri.
Groetjes,
Sam
Je bent het er wellicht niet mee eens, maar ik vind je wel sterk. Ik heb in ieder geval bewondering voor je, ik denk dat veel mensen het gewoon op zouden geven. Jij niet, je blogt erover op een manier waarvan ik (en anderen blijkbaar ook) toch onder de indruk zijn. Daar moet je toch wel sterk voor zijn denk ik.
Dus, bescheidenheid is leuk en aardig, maar wij weten beter zogezegd.
En denk maar niet dat je nu van ons af bent.(...) mocht ik hen hier reeds vier keer ontvangen voor een bezoekje.
Hehe, je vond het vast een beetje eng maar echt op een foto mag je best lachen hoor
Lief van alle mensen die je bezoeken en iets sturen. Ik kan me voorstellen dat je dat goed doet. Ik kom elke dag virtueel even bij je langs.
Ik weet niet wat ik erop moet zeggen, maar het bewonderingswaardig hoe je ermee omgaat.
Ga door met je blog Yoeri
Stel je voor dat ze 's nachts op een keer sex hebben, krijg je zomaar een gynacoloog aan je bed.
Ik hoop nog veel blogs te lezen maar realiseer me ook dat er ooit een eind aan komt en dat stemt me niet vrolijk.
Ik sluit me aan bij de anderen hierboven. Jij vindt jezelf niet sterk maar hetgeen je uitstraalt middels je blog is een brok kracht van heb ik jou daar. En als "wij" dat vinden, dan is dat zo. Klare zaak.
Tot je volgend blog.
Yoeri, als iemand die zijn naaste heeft zien lijden aan hetzelfde moet ik zeggen dat ik veel van haar in jou herken. Ondanks alles dat levenslustige, positieve. Ik bewonderde haar er des te meer door en ook jou bewonder ik in wat je toch nog doet. Heel veel sterkte toegewenst en tot je volgende blog kerel.
p.s.
Sterk, ja. Kracht en energie put je uit je omgeving, bijvoorbeeld muziek, een stuk tekst en uit de attenties van anderen. Juist het kunnen gebruiken van die energie geeft al aan dat je sterk bent.
respect voor de wijze waarop je met alles omgaat!
We denken aan je
Ook weer eens een berichtje van mij... Ik ben toch elke keer weer even stil als ik het allemaal lees.... De actie van de auto aan je mama geven vindt ik ook echt super tof.
Als er iets is wat ik voor jou kan betekenen, just ask! Je hebt m'n MSN / ICQ / Mail
En ik denk dat ik namens een hoop mensen kan zeggen, bedankt voor je positieve instelling, want daar putten andere mensen ook kracht en hoop uit
Mooier dan Ranewen kan ik het niet brengen, dus ik sluit me aan bij haar woorden
Had reeds je skynet blog gelezen en vond het toen al sjik dat je de kracht had om dat allemaal te schrijven. En deze blog is nog intenser...
Soms vroeg ik wel eens aan lesley hoe het nu met jou ging... We kennen je niet persoonlijk maar we weten dat je een goede vriend van haar bent en ben er zeker van dat zij dat ook voor jou is. Laatst toen ik haar tegenkwam in leuven vertelde ze hoe het ondertussen met jou ging en ben toen wel ff verschoten hoor.
Ik kan je alleen maar sterkte toewensen.
En hopen dat je van elke dag nog een heel klein beetje kan genieten.
Elke nieuwe dag is er eentje gewonnen....
groet jasper
Veel sterkte en geniet van de mooie momenten !!
Groetjes, Nelis
Ik volg al een tijdje je blog berichten. Het spreekt me erg aan. en heb veel respect voor je gekregen.
Ik wens je veel sterkte.
Groet!
Geniet van elk moment! Respect voor jou en je lotgenoten.
Gegroet,
Batavier
Deze voormiddag in de muziekschool waren we er allemaal ondersteboven van. Je had zoveel plannen, muziek was jouw ding, t'ging allemaal met het grootste gemak en ineens kwam je niet meer. Ondertussen wisten we wel dat je ziek was maar wat precies en hoe erg.... We leven heel erg met je mee, we vinden je ongelooflijk moedig: zo joeri.
Volgende week maandagvoormiddag komen we met enkelen naar je toe, dan hebben we nl nog alleen rapport en dan is het schooljaar afgelopen.
Nog veel sterkte
Ann